Wprowadzenie

Dla większości osób kino domowe to odtwarzacz DVD, głośniki i telewizor. No właśnie – telewizor. Tymczasem w żadnym prawdziwym kinie nie ma telewizora - obraz jest wyświetlany przez projektor. Klimat sali kinowej można odtworzyć w domowym zaciszu poprzez montaż cyfrowego rzutnika. Taki sprzęt jest obecnie osiągalny w rozsądnej cenie, a przy tym oferuje zupełnie nieporównywalne z niczym dotąd doznania związane z oglądaniem filmów czy graniem. Spójrzmy zatem na temat kina domowego z „właściwej” perspektywy.

Trochę teorii

W cyfrowych rzutnikach stosowane są dwie metody wyświetlania obrazu: LCD i DLP. Te pierwsze są tańsze w produkcji, a więc popularniejsze. Wykorzystują trzy matryce LCD, z których każda jest oświetlana strumieniem światła w trzech podstawowych kolorach – czerwonym, niebieskim i zielonym, które po przejściu przez ciekłe kryształy w matrycy są odpowiednio filtrowane i nakładane na siebie, a następnie wyświetlane na białym ekranie (ściana, roleta). Wadą technologii LCD jest niezbyt głęboka czerń wynikająca z niedostatecznego tłumienia światła przez kryształy.

Nieco inaczej funkcjonuje technologia DLP, którą spotykamy z drogich modelach projektorów, stosowanych np. w kinach. Układ DLP składa się z milionów miniaturowych luster, których powierzchnia jest rzędu kilkunastu mikrometrów kwadratowych. Każde z luster kieruje obraz na wirujący 3- lub 4-elementowy filtr optyczny, co daje upragniony obraz wyświetlony na białym ekranie. Położeniem luster steruje mikroprocesor. Wadą technologii DLP są chwilowe rozbieżności kolorów powodujące tzw. „efekt tęczy”. Większość osób jednak nie zauważa tego efektu, w przeciwieństwie do doskonałej ostrości i spójności obrazu. Także odwzorowanie kolorów jest lepsze, a czerń głęboka. Z powodu braku tłumienia światła przez matrycę LCD możliwe jest stosowanie lamp o mniejszej mocy, przez co urządzenia są cichsze. Obecny poziom rozwoju technologii DLP pozwala na budowę urządzeń lepszych i zarazem tańszych ich niż odpowiedniki LCD.

Do naszego laboratorium trafiły dwa urządzenia multimedialne firmy EPSON, a każde prezentuje inne podejście do tematu rzutników. Oba jednak bazują na technologii 3LCD, która jest podstawą działania całej gamy rzutników tego japońskiego producenta.

Podstawy technologii projekcji LCD

Do produkcji projektorów 3LCD wykorzystywany jest polisilikonowy panel ciekłokrystaliczny. Światło z lampy projekcyjnej jest rozkładane przez zwierciadło dwubarwne na podstawowe kolory – a dla każdego z nich (czerwony, zielony i niebieski) pracuje jeden polisilikonowy panel ciekłokrystaliczny, który filtruje wchodzące światło. Powstają trzy jednokolorowe i bardzo dokładne odwzorowania, które są następnie nakładane na siebie przez pryzmat, tak że na ekranie pojawia się jednolity obraz. Obraz jest więc łączony w projektorze, a nie na ekranie, co pozwala na uniknięcie zmęczenia wzroku.

Mamy wiedzę o podstawach działania rzutnika, czas zatem zaprezentować oba urządzenia i przekonać się, jak owa technologia została zaadaptowana w rzeczywistości i zweryfikować obietnice o naturalnych i żywych kolorach oraz stabilnym obrazie bez migotania. Zaczniemy od modelu EMP-TWD3, który przybył do naszej redakcji jako pierwszy.