Wprowadzenie
Sto do prawy trzy, ciąć na szczyt, lewy długi, dziura po lewej, hopa !...Setki słów i dziesiątki decyzji na minutę. Ryk silnika, krocie przeszkód do ominięcia oraz natarczywi rywale wzmagający jeszcze bardziej napięcie i adrenalinę. Z drugiej strony skupienie i rozwaga połączona ze stoickim spokojem pozwalającym na bezstresowe pokonywanie kolejnych zakrętów.

Hołek ? Kuzaj ? Nie, nie ! to nie ta bajka…

To o czym wspominaliśmy podczas zapowiedzi. Największa bolączka XRX-a objawia się w braku jakichkolwiek licencji. Nie pojeździmy Lancerem ósmej generacji, ani nie będzie nam dane podziwiać obłych linii Imprezy Petera Solberga, z którym to zwyciężymy w kolejnej rundzie Rajdowych Mistrzostw Świata, przemierzając kręte trasy Monte Carlo. No cóż jedyne co możemy zrobić to przeboleć całe to „niedociągnięcie” i napawać się myślą, że w kolejnych odsłonach Xpanda będzie już tylko lepiej. A tymczasem wsiądźmy w wyimaginowany środek transportu oznaczony jakimiś dziwnymi symbolami i udajmy się na pierwszy odcinek.

Wsteczny…

Niestety pierwszy kontakt z grą spowodował u mnie wrażenie obcowania z czymś co już znam. Dlaczego ? Dlatego, że to wciąż niezmienny choć lekko podrasowany Chrome Engine, który nie robi już takiego wrażenia jak niegdyś, aczkolwiek – trzeba przyznać – że uczucia rozgoryczenia nie sposób doznać. Zamiast ruszać do przodu szukając nowych możliwości, Techland wycofał się i połakomił o dodatkowe profity płynące z zainteresowania jakim cieszą się coraz bardziej wyścigi samochodowe w naszym kraju. Małysz skacze, dlaczego więc My mamy nie skakać… Siatkarze wygrywają…Polacy też. Kubica jeździ…no właśnie…Wszyscy chcą wygrywać, osiągać sukcesy, dlaczego więc takiej okazji Techland miałby nie wykorzystać? Stawiam cztery jałówki i dwa warchlaki na to, że równie dobrze można było wypuścić XRX-a przynajmniej kilkanaście miesięcy wcześniej. Jednak należało wyczekać odpowiedni moment by wstrzelić się w ten idealny okres.