Seria Need For Speed miała wzloty i upadki. Niegdyś kultowa, obecnie traci w oczach zapalonych fanów pierwszych odsłon. Z roku na rok częstowani byliśmy kolejną częścią - często gorszą od poprzedniej. Po bardzo słabym Undercoverze Electronic Arts wreszcie poszedł po rozum do głowy i zlecił robotę tym ludziom, którzy znają się na robieniu wirtualnych ścigałek.

Burnout zdobył sobie w konsolowym półświatku niemałe uznanie. Brytyjski developer Criterion Games nie stworzył podwalin gatunku, ani nie wyznaczył nowych ścieżek rozwoju. Ot, czerpał z tego co najlepsze, dodając nieco od siebie. Na końcu polał odrobiną dopracowania i tak oto branżowe media nieomal zachłysnęły się przygotowanym w ten sposób posiłkiem oraz pokazując, że nawet proste rzeczy potrafią pozostać na dłuższą metę szalenie grywalne.

Disney stanowi dla mnie niejako część mojego dzieciństwa; zapewniał rozrywkę, pomagał odróżniać dobro od zła, pozwalał mile spędzić czas. Po prostu - aż do momentu w którym przyszło mi się dowiedzieć na przykładzie Pure właśnie, że jest on także niezależnym wydawcą gier.

Nielegalne wyścigi ulicami zatłoczonego miasta to w dzisiejszych czasach temat niezwykle nośny. Pełnymi garściami czerpie z niego kinematografia. Widowiskowe wyścigi, piękne samochody, jeszcze piękniejsze, skąpo odziane dziewczyny. Wszystko to sprzedaje się znakomicie, wszak któż z nas nie chciałby być bohaterem opowieści, w której pieniądze lecą z nieba, adrenalina nieustannie wtłaczana jest do żył, a panienki same wskakują do łóżka?

Przez jakiś czas chodziły słuchy, że ta gra trafi tylko na konsolę Xbox360. Jak się jednak okazało, FlatOut: Apokalipsa doczekało się również wersji na PC-ty. Czy potrzebnie? Zaraz się o tym przekonamy. Choć gra nie posiada typowej fabuły, został w niej zaimplementowany tryb kariery, który w jakimś ograniczonym stopniu ją zastępuje. Tryb ten jest nieliniowy. Samodzielnie można decydować czy bierze się udział w wyścigu.

Świat seriali rządzi się swoimi prawami - różnorodność gatunkowa, w połączeniu z bogactwem fabularnym (bądź wręcz przeciwnie) sprawia, iż wraz z pojawieniem się popularnego zwrotu "ciąg dalszy nastąpi", człowiek nieomal ma ochotę zagryźć scenarzystę za przerwanie emisji w kulminacyjnym momencie.

Pamiętacie jeszcze ostatnie wyścigi wydane przez Codemasters? Ależ ja się ekscytowałem DIRT. To było przecież niecały rok temu... Myślałem, że taka gra w gatunku może pojawić się tylko raz na długi, długi czas. Myliłem się. Oto GRID. Kolejna potężna pozycja tego samego teamu wydawniczego. Dlaczego jest to równie spektakularny sukces pod względem jakości, postaram się przybliżyć już teraz.

Marketing na przestrzeni lat przybierał najróżniejsze formy – od nieznośnych, po takie, które sprawiały, że wstawaliśmy z ciepłego fotela, by niezależnie od wszystkiego, reklamowane dobro nabyć. Słyżyli temu jak zawsze uśmiechnięci akwizytorzy, zalegające pod naszymi drzwiami ulotki, czy krótki spot w telewizji. Teraz zaś ów dziedzina ukryła się w grach. Ale żeby od razu z myślą o niej tworzyć nowy tytuł?